Soms neemt je leven een afslag die je zelf nooit had kunnen bedenken. Of eigenlijk: een complete U-bocht.

Een paar weken geleden had ik niet kunnen vermoeden dat ik nu wethouder van Maastricht zou zijn. Ik was namelijk helemaal niet op weg naar iets anders. Ik werkte met veel plezier bij Waterschap Limburg. Met plannen, ideeën en ambities genoeg. En vooral met mensen met wie ik nog heel graag verder wilde bouwen.

En toen kwam Maastricht voorbij. Een onverwachte vraag die iets bij me raakte. Want na ruim dertig jaar werken in en voor de publieke zaak ging het ineens niet alleen over een nieuwe functie. Het ging over de vraag: waar wil ik van betekenis zijn als ik de kans krijg om zelf bestuurlijke verantwoordelijkheid te dragen?

En dan is Maastricht niet zomaar een stad.

Het is de stad die via mijn man in mijn leven kwam. Zijn stad werd onze stad en uiteindelijk mijn thuis. Hier zijn onze kinderen opgegroeid. Hier liggen zoveel herinneringen. Hier speelt ons leven zich af. Dat ik juist voor deze stad nu verantwoordelijkheid mag dragen, voelt bijzonder. En eerlijk gezegd ook spannend.

Want wethouder zijn is geen titel. Het betekent luisteren naar mensen, soms moeilijke belangen wegen, keuzes durven maken en daar ook voor staan. Het gaat over de straat waarin iemand woont, de buurt waar kinderen opgroeien, de kansen die mensen krijgen en de stad die we samen doorgeven.

Maar kiezen voor iets nieuws betekent ook iets loslaten. En misschien is dát de afgelopen dagen wel het meest binnengekomen. Bij Waterschap Limburg laat ik niet zomaar werk achter. Ik laat mensen achter met wie ik intensief heb gebouwd, gelachen, gezocht, gediscussieerd en soms geworsteld. Mensen die mij hebben uitgedaagd, gesteund en gevormd.

De vele berichtjes, telefoontjes, bloemen en persoonlijke woorden van de afgelopen dagen hebben me geraakt. Meer dan ik misschien had verwacht.

Dank jullie wel.

En aan mijn collega’s bij Waterschap Limburg : blijf bouwen. Blijf nieuwsgierig. Blijf elkaar uitdagen. Maar vooral: blijf elkaar vasthouden. Want uiteindelijk zijn het altijd de mensen die een organisatie in beweging brengen.

Voor mij begint nu een nieuw hoofdstuk.

Niet gepland. Wel heel bewust gekozen.

Met dankbaarheid voor wat achter me ligt. Met gezonde spanning voor wat komt. En vooral met ontzettend veel energie om aan de slag te gaan voor de stad die al zo lang mijn thuis is.

Maastricht.

Wat een voorrecht om voor deze stad en haar mensen verantwoordelijkheid te mogen dragen.